De kop is eraf
De eerste twee groepsduels zitten erop. Daar waar na de wedstrijd tegen Japan de gemiddelde Oranjefan nog niet overliep van enthousiasme, vertrouwen en enige hoogmoed, is dat nu wel anders.
In een wervelende voetbalshow lieten 'we' de Zweden eruitzien als kleine jongentjes die als laatste worden gekozen bij de gymles en met priemende vinger weer naar de ballenbak zijn gestuurd. Van tevoren maakten alle 18 miljoen bondscoaches zich vooral druk om de voorhoede, nou ja dan met name de plek in de punt. Maar die plek is nu behoorlijk stevig opgeëist door die beresterke Brian Brobbey, al is de razendsnelle Donyell Malen ook helemaal geen vervelende keuze.
En het begon zaterdag niet eens al te best.
Tussen al het voetbalgeweld door, is de positiefste zin van het woord, ben ik vrijdagavond uitgenodigd voor een avondje uit. De Toppers in de ArenA. Ik heb het op tv wel eens voorbij zien komen. Druk, kleurrijk en gezellig! Dat zijn ook precies de drie woorden waar ik in tweede instantie aan denk. De eerste plek wordt met afstand beheerst door: hitte.
Goeie genade wat een bloedhitte. En dan was ik nog niet eens getooid in een extravagante roze verenglitterjurk, met bijpassende boa. Het thema was Miami Vice. Dus ik laat me, mijns inziens logischerwijs, hierdoor inspireren. Een beige pak met een donkerblauw T-shirt en bijpassende loafers. Wie had ook gedacht dat ik dit soort schoenen zou dragen, maar wel mooi in stijl bij het thema. Ik wist alleen niet dat Sonny Crockett veelal in de eerdergenoemde extravagante roze verenglitterjurk rond heeft gelopen.
In mijn, wél passende, outfit, zonder jasje welteverstaan, is het al niet te houden. De natuurkunde les dat warmte stijgt, is mij nog nooit zo goed uitgelegd.
Als luxe vogels bevinden wij ons namelijk heerlijk op het hoogste nest: een skybox, waar de drank net zo rijkelijk vloeit als de stralen zweet van mijn lichaam. Hydrateren moet je leren. Alleen is louter gin-tonic, wodka Red Bull, afgeblust met af en toe een biertje en vaker een shot tequila in deze Saharahitte, met de kennis van nu, niet aan te bevelen. Maar wat een feest! Alleen maar gezellige mensen om me heen, goed uitzicht op het podium, meehossende mensen en meelopende teksten, waardoor zelfs het meest onbekende nummer uit volle borst kan worden meegezongen.
De volgende dag, ligt m'n kop er dan ook redelijk af. Wedstrijdspanning en een kater is geen gezegend huwelijk kan ik je zeggen.
De beamer is binnen uitgebreid getest, alle juiste snoeren en kabels zijn verbonden. Op het moment dat we de boel willen aansluiten: nog een fikse regenbui. Tuurlijk. Wachten. Voorbeschouwing begonnen. Dan kan alles snel worden geïnstalleerd. Beamer aan…
Bij een schimmenspel in een pikdonkere kelder kan je meer zien. Ik kan m'n kop wel van m'n romp trekken. Beamer aan… de kant. TV naar buiten. Bij de eerste goal horen wij 73 seconden later op het plein onze buurmeiden juichen. Die schuiven dus ook maar aan.
De volgende dag kopt iedere krant het glas meer dan halfvol. We worden wereldkampioen!