Warm draaien

Het is herfstachtig. Ik fiets door de straten van Utrecht en een trots, chauvinistisch en melancholisch gevoel maakt zich van mij meester. Ondanks de ferme tegenwind, striemende regen in mijn gezicht en een douche van bladeren.

In iedere straat hangen inmiddels minstens twee Nederlandse vlaggen! Het Oranjegevoel nestelt zich langzaam in ons allen.

Vreemd genoeg hangt aan iedere stok ook een tas, geen voetbaltas gevuld met weinig welriekende kicksen, maar rugtassen met een grafische rekenmachine, een niet gebruikte agenda en een geodriehoek. Het Oranjegevoel is nog ver weg. Misschien zelfs nog verder weg dan het afgelopen WK in de winter. Toen wás het winter en stelde je je daarop in, nu is het midden juni en regent, hagelt, bliksemt en dondert het aan één stuk door. Door de harde wind staan de vlaggen mooi strak en bewegen de rugtassen gezellig ritmisch mee. Dat is dan tenminste nog iets.

Geschilderde roodwitblauwe gezichten zie ik ook nog niet, wel talloze getekende gezichten: wit en met zwarte wallen onder de ogen. Enerzijds door het chronische gebrek aan zonlicht, anderzijds door de bizarre aftraptijden van de wedstrijden aan de andere kant van de oceaan. 'Wij' draaien nog niet echt warm voor het WK. Mocht je een spetterend warming-up hebben gedaan en als grote speler dit wereldkampioenschap willen aanvliegen, zal je 104 wedstrijden moeten aanschouwen. Tja.

De wedstrijden die ik tot dusverre heb gezien zijn zeker vermakelijk. Al hoeven de spelers in de verste verte niet warm te draaien. Het is heet. Snikbloedjeheet. Met weemoed wordt er soms teruggedacht aan het voetballen in de woestijn.

Op een kwart van de wedstijd wordt er steevast een drinkpauze ingelast. Mooi moment om even boodschappen te gaan doen. Zucht.

Mijn bovenkamer draait ook lekker warm en begint bijna over te koken door de tenenkrommende reclames. Een fluitend geluid komt mijn neus uit, de inhoud van mijn fluitketel borrelt en kookt. Tijdens de tweede drinkpauze worden namelijk exact dezelfde jeukende reclames getoond als tijdens de eerste break. Zucht 2.0.

Vanavond wacht Japan. Ik draai de oranje shawl nog een keer extra om mijn nek voor een warm gevoel. Spijtig genoeg nog niet voor het Oranjegevoel, maar uit pure noodzaak.

Na de eerste wedstrijd zal het totaal anders zijn denk ik, het weer wordt beter de eerste punten zitten in de bungelende rugtas aan de vlaggenstok, al is hoop hier duidelijk de vader van de gedachte.